Vrijdag 7 december 2007
Op 7 december eindigde de laatste tocht van 2007. Op deze dag hebben we Jamila naar een mooie plek gebracht voor haar bevalling in plaats van terug naar huis, Dahab.
Ze was ongeveer eind december uitgerekend, genoeg tijd dus voor haar en voor ons om aan de plek te wennen.
Samen met de mannen was een aflossingssysteem snel gevonden en zo kon het wachten en aftellen beginnen.

Vrijdag 4 januari 2008
Deze dag was ik alleen in de wadi, naast Jamila stonden er nog 3 andere kamelen in de wadi. Ik was die dag druk in de weer met Shaile, die het elke keer weer voor elkaar kreeg om zich uit haar halster te wurmen en vervolgens ging snaaien uit het kamelenvoer. Ik had dikke pret met haar en ondertussen hield ik Jamila in de gaten, die ineens op andere plekken in de wadi lag dan normaal.

Toen ik even die middag in de bedoeïenentent,  die we op het plateau hadden neergezet, aan het rommelen was, kwam Jamila naar de tent toegelopen, bleef staan en hief haar snoetje op en keek me toen aan met een oneindig kwetsbare blik ...

Om 18.00 uur kwamen Musa, Aliyèn en de Hadj aan. De mannen vroegen of ik misschien naar Dahab wilde, maar dat wilde ik niet omdat ik een verandering bespeurde bij Jamila.
En om 20.00 uur die avond begon het, het was een donkere, maanloze avond, de lucht bezaaid met sterren en Jamila begon te lopen ... ze liep en liep en liep.

Musa, Aliyèn en ik volgden haar met een in de haast bij elkaar gegraaide zaklamp met uitgedoofde batterijen ... en Jamila bleef maar lopen ...
Op een gegeven moment gingen we gedrieën overleggen in een inham in de wadi. Wat zullen we doen? Haar laten gaan of terughalen?
In de natuur trekken kamelen die moeten bevallen zich ook terug uit de kudde, maar het is zo'n donkere avond en ze is nu zo ver, stel...dan is ze wel erg ver van het eten en het water ... En zo zaten we daar in de muisstille wadi met onze sigaretjes onder de sterrenhemel te beraadslagen, en we besloten om Jamila terug te halen.
Die nacht heb ik bij haar gewaakt en sliepen de mannen buiten voor de tent.

Zaterdag 5 januari 2008
Jamila had gelukkig een redelijk rustige nacht, om 05.30 uur de volgende ochtend werd ze onrustig en lieten we haar snel gaan ... en ze liep en liep en liep. We brachten haar nu een klein stukje terug en sloten de rest van de wadi af met een touw. En net toen we dat gedaan hadden, ging Jamila op haar zij liggen en wisselde ze van tijd tot tijd van zijde. De Hadj was inmiddels ook aan komen lopen en zat rustig tegen een rotsblok gelegen naar haar te kijken. Op een gegeven moment stond de Hadj op z'n dooie akkertje op en liep naar haar toe, haalde doodgemoedereerd bij een brullende Jamila een tak met lange doornen uit haar staart. Musa en ik, die al die tijd veel dichter bij Jamila stonden dan de Hadj, keken elkaar verbaasd aan want wij hadden die tak niet eens gezien, sterker nog: het snoetje van de baby was al te zien...hèèè, nou moe ! Die man heeft iets ! In ieder geval betere ogen dan wij met zijn 75 jaar ! Ondertussen kwam Aliyèn er ook aan ...

En zo begon de bevalling. Jamila nam het snoetje twee keer terug ... één van de voorbeentjes kwam ook. Bij de derde keer kwam het snoetje er ietsje meer uit, dit keer brak ook het vlies om het neusje en zagen we dat het ging ademen, de neusvleugels gingen open en ik zag de eerste ademteug ... paniek bij de mannen. Wat nu eerst?, hoorde ik ze zeggen. Eerst het andere voorbeentje of eerst het hoofdje? Ik hoorde iemand zeggen, nee, het hoofdje nu want als ze het weer terugneemt nu het al ademt, dan sterft het ...
Jamila deed haar uiterste best, ik registreerde alles en wist dat het niet helemaal ging zoals het moest, maar er overviel me een genadige rust, ik stelde Jamila gerust en moedigde haar aan.

Op aanwijzingen van de Hadj kreeg Aliyèn het voor elkaar om het hoofdje bij de volgende wee helemaal naar buiten te krijgen ... wat een opluchting. Door te voelen op het stuitje van Jamila kwam de Hadj erachter dat het andere voorbeentje om zijn nekje heengeslagen zat in de buik van zijn moeder, op aanwijzingen van de Hadj kantelde Aliyèn Jamila op haar andere zij, waarop het voorbeentje van zijn nekje viel en er toen bij de volgende wee uit kon komen ... grote opluchting bij de mannen.
Daarna heeft Aliyèn bij elke wee Jamila meegeholpen om Subhan naar buiten te krijgen, een zwaar karwei want het jong is erg glad en dus weinig grip.

En zo lag Subhan om 13.00 uur op Aarde ... wat een geluk dat hij overdag is geboren, je zou zo'n bevalling in het donker moeten doen !