Hoi Joyce,

Langs deze weg wil ik je nog even hartelijk bedanken voor een wonderlijke, mooie tocht.
Ik kijk terug op een geweldige tocht, hetgeen mij het meest bijblijft is eigenlijk de bedoeïenen. Elke keer denk ik aan hen en wat een bijzonder volk, mensen het zijn. Ik heb diep respect voor hen. Vooral Ahmed zie ik steeds voor mij. Zo verlegen, nog zo jong en ontzettend lief.
Voor mij was de tocht alsof ik heb geleefd met de bedoeïenen.

Ik ging alleen op reis en heb ervaren dat je nooit alleen bent. Soms had ik die behoefte en zonderde mijzelf af. Aan de andere kant was het mooi te ervaren dat iedereen er was voor elkaar. Als iemand iets of iemand nodig had en dat je, ook al ken je elkaar niet, binnen no time toch een soort familie bent.
Maar heerlijk om gewoon alles over je heen te laten komen en te ervaren. En de stilte in de woestijn...geweldig.

Tot horens en doe vooral alle bedoeïenen de groeten van mij.
Liefs, Astrid (28 okt - 4 nov `08 groep)