Hoi Joyce,

Inmiddels is het alweer ruim 2 maanden geleden dat jij ons meenam door de Sinaï...en het voelt als gisteren. Wat een heimwee, nog steeds. Hoe is het mogelijk? Heimwee naar een plek waar ik maar 9 dagen heb vertoefd. Een plek dat in alles zo ver af staat van mijn dagelijks leven. Het antwoord is simpel. Ik was daar gelukkig. Simpelweg, gelukkig is alle vrijheid.
....een zin herhaalt zich continu: ik wil weer terug. Terug naar de ruimte, de stilte, het ruwe en het subtiele van het landschap. De talloze kleurschakeringen en adembenemende vormen. De nacht als een deken over je heen. De sterren en de volle maan (whaah wat is die mooi daar in de woestijn!!). Terug naar de levendige gesprekken van de bedoeïenen, naar hun hartelijkheid, gastvrijheid, humor en behulpzaamheid. De geluiden als ze aan het koken zijn voor ons (heerlijk!), het kampvuur (hot water!), hun gelach en natuurlijk Jim`a die zingt tijdens de tocht!
Terug naar de schoonheid, terug naar waar het werkelijk toe doet. De vrijheid, de energie, de bijna kinderlijke verwondering die daar weer in je ontpopt. Je komt het daar tegen, het gebeurt daar, daar in de Sinaï. Terug naar de kamelen, naar hun geluiden, hun aanwezigheid. Terug naar mijn grote vriendje, Hilwèn. Er is geen dag voorbij gegaan dat ik niet aan hem hb gedacht, wat een ontzettend lief dier.

Als ik mijn ogen dicht doe, voel ik een touw in mijn hand, ik loop door een pas en kijk uit waar ik mijn voeten neerzet. Hilwèn loopt achter mij, zijn zachte voeten zorgvuldig plaatsend, het geluid van zijn schuifelende voetzolen over het met een dun zandlaagje bedekte gesteente. Het geruis van zijn diepe adem klinkt boven mijn hoofd. We lopen achter elkaar aan.
Fantastisch! Fantastisch, ik ben weer eventjes terug.

Dankjewel Joyce, dat je dit mogelijk maakt, voor je gastvrijheid, je betrokkenheid n voor je schaterlach! :-)
Dankjewel.
Heel veel succes met DesertJoy en met Stichting Dalèl.
We zien elkaar weer, want ik kom terug.

Liefs, Stacey (7-21 okt `08 groep)