Lieve Joyce,

Weer thuis...het voelt niet zo...wat een verdriet. Ik kan niet zonder tranen over de reis praten...ik mis jullie zo...!
Het was geweldig, warm, zorgzaam, ontroerend en wat zijn we verwend!
Heel erg bedankt daarvoor.
Ja, het is heel wat om zo geraakt te zijn door de mensen, het land, de onrechtvaardigheid...
Volgend jaar weer en dan langer en wat doen voor de mensen, echt iets praktisch.
Doe iedereen de groeten en geef ze een knuffel, zeker Sa`ide, dag lieve Joyce tot ziens!!
Liefs, Ellen (3-10 febr `09 groep)