Dag mooie nomadevrouw,

Wat een impact kunnen negen dagen hebben.
De woestijn binnengaan voelde als thuiskomen. Zo licht, onbevangen en blij voelde ik me. Zo beschermd en verbonden ook. Alles ging open. Naar dat gevoel kan ik nu altijd weer terug.

Zeldzaam hoe jij precies de juiste mannen en kamelen hebt weten te vinden. Of vonden zij jou? Hun ritme, rust, vrolijkheid en wijsheid. Hun volledig in het Nu zijn. Hun aandacht en zorg voor de kamelen en voor ons.

En dan de kamelen. Wat een heerlijk, mooie beesten. Ik ben van ze gaan houden. Elk dier zo`n unieke eigenheid. De kick als je om je heen keek en dan die hele stoet zag lopen. Soms moest ik mezelf gewoon knijpen, om zeker te weten dat ik niet in een of ander fictief filmdecor terecht was gekomen.
En vooral: mijn lieve Tunesi. Stevig doorstappend, bijna altijd voorop. Waardoor ik me soms helemaal alleen met hem voelde. De leegte totaal kon ervaren.
De heerlijke kadans van zijn lopen, wat mijn hele bekkengebied deed stromen. Zijn uiterst bedachtzame geknabbel op takjes en stokjes; het ultieme voorbeeld van onthaasten.
Ik werd elke dag weer blij van hem.

En natuurlijk: de woestijn. Mooiste plek op aarde. De prachtige afwisseling van ruimte en hoogte. De steeds wisselende vormen en kleuren van de rotsen en bergen. De ontelbare `gezichten` in de rotsen, bijna als wachters, hoeders. Veilig en geborgen voelde ik me er door. Het windje dat er altijd was. De geur van de zon en het zand. De drie duiven die dagenlang met ons mee leken te vliegen. De luchten. De stilte. De leegte die niet leeg is. De sterren. De prachtige slaapplekken waar het zo heerlijk dromen was en zo mooi wakker worden.
Magisch.

Dank je Joyce! Voor deze geweldige ervaring. Maar ook voor wat je voor de bedoeïenen en de kamelen doet. Ze verdienen het zo helemaal!

Machteld (14-28 april `09 groep)