Lieve Joyce,

Het is alweer zo'n 3 weken geleden dat ik thuis kwam uit de Sinaï.
Hoe ik het vond...?
Ik heb deze 2e kamelentocht weer als fantastisch ervaren...die prachtige oerlandschappen met schitterende kleuren, die wonderlijke, trouwe kamelen die zwaar beladen met hun ranke benen zo behendig over bergpassen lopen...de grillige vormen van geërodeerde rotsen en uitgestrekte zandduinen...de stilte...de prachtige sterrenhemels...en de altijd vriendelijke Bedoeïenen die ons goed verzorgden en tenslotte jouw aanwezigheid Joyce, ziek (zoals bij de start van deze tocht) of gezond, maar altijd met de nodige humor en in alle omstandigheden helemaal jezelf !

Ondanks dat ik voor de 2e keer met jou op tocht ging, heb ik voor het overgrote deel nieuwe routes en gebieden gezien en... wat ik al kende was zó bijzonder, dat ik heel blij was daar opnieuw te mogen komen. Voor mij is de woestijn echt de mooiste oerplek op aarde en ik betreur het te weten dat het deze keer écht mijn laatste keer is geweest omdat mijn 70-jarige lijf steeds meer moeite krijgt met het gesjouw van tassen, slapen op de grond en hulp nodig heeft met het opstijgen op de kameel.
Het maakt me weemoedig dit afscheid, maar ik troost me met de gedachte dat ik prachtige foto's én Egyptische muziek heb waarmee ik op elk moment mijn dierbare herinneringen weer kan oproepen en op die manier tóch daar kan zijn waar mijn hart ligt!

Met dikke knuffels voor jou, Lyda (1-15 dec '09 groep)