Ik kende je niet. Je stond altijd aan zee.
Maar in februari 2005 wilde ik zo graag Dalèl vader laten worden. Alles ging snel.
Drie keren maar kon ik je opzoeken tijdens je zwangerschap.
Een maand voordat je uitgerekend was, kon ik je weer opzoeken, ik had net een maand geleden Dalèl begraven.
Je zag er helemaal niet hoogzwanger uit en je oogde zo ongerust, je straalde machteloosheid uit ... maar je gaf me 3 zoenen.
Het zat mij niet lekker en ik heb je overgekocht nadat ik gedroomd had dat ik van de maart-tocht terugkwam en de vader van Jim'a mij zei ‘ sorry, Subhiyya, maar de zoon van Dalèl is ook overleden' . Maar ik hield inmiddels al van je en het ging niet alleen meer om het ongeboren kind van Dalèl. Het ging ook om jou, je vorige ‘ eigenaar' verwaarloosde je.
De volgende dag moest ik op tocht en aan het einde van de tocht hoorde ik van bedoeïenen in de woestijn dat je bevallen was van een zoon en dat hij precies op Dalèl leek. Ik ben gelijk naar jullie toegegaan en heb jullie zoon nog 2 uurtjes levend mogen zien.

Nu ben je bij ons. Je zoontje ligt begraven bij zijn vader. Je keek zo intens verdrietig naar je zoontje, die ik al Ibn-Dalèl had gedoopt. Ik liet hem weten dat hij moest gaan als hij moest gaan in plaats van te vechten. Toen kreeg hij het 2 keer moeilijk in zijn strijd en bij de 2e keer opende hij met veel inspanning zijn oogjes, hij keek me aan en ging ... 4 daagjes maar heeft hij mogen leven.
We waren allebei opgelucht Jamila en je gaf me een zoen, later kwam het verdriet.

Lieve Jamila, we hebben samen in korte tijd al veel meegemaakt. Je hebt veel pech gehad in je leven. Ik wil je weer vertrouwen geven ... ik hoop dat we samen veel mooie tochten mogen maken maar bovenal hoop ik dat je je Levensvreugde terugkrijgt !